تمشک

Alas to people who need a hero.

خاصیت این کامنت های اسب و الاغ دار که تبادل لینک می خواهند در چیست؟

ما هم بعله.

از خالی تهی، هنوز گم شده در کوچه های فهم داشته یا نداشته ی من.

پژمرده هاشو نباید آب داد. دیگه مردن.

حمار!

حالا ننگ و مرگ، رنگ ِ زندگی مردمی شده که عمری ننگت باد و مرگت باد را برای اهالی آن طرف تر تف می کردند!

کاش زمان، وقتی که چشمانمان خیره به رضا و نسرین ِ در آغوش هم بود، می ایستاد.

شادی مان را به شما نخواهیم داد، اگر در غممان با ما نباشید.

و این سوزش و این بغض،

خانه ام آتش گرفته است، آتشی جانسوز...

وقتی ایران عزتش را هم از دست می دهد.

یکی پیدا بشه بهم بگه تو همونی، اونا هم همونن

یکی پیدا بشه بگه همه این ترست فقط توهم خودته

از نوع نامشروعش، می مانی که کدام سر قضیه را بگیری!

این آزاد بودن ذهن و تن هم ظرفیت می خواهد که پشت هزار کـــ انــــ دوم هم بوجود نمی آید!

هر چقدر هم تو پیشگیر باش!

+ "برای حدیث های نا مکرر من"

می خوام از این همه فیلتر عق بزنم!

مرده شورتو ببرن سنجش دات اُ آر جی

دیگر لذتی ندارم برایشـ/ان. مثل آب از انگشتانم به پایین می سرند.

آشنا بوی دوری ِ دوباره از راه می رسد.

اینگونه بر مرگ خود زاری نکرده بودم.

'Ve Started the Diary 

خسته زنی را بودن و به تصویر کشیدنش با تمام رویاهای مرده اش، سخت تر از دیدن اش است، دیدی و ندیدی، درد این خسته جان را، که دردش، جانش بود، بلوغ بود و شاید هم زنانگی اش. آنی که می دیدم نبودی.

دیگر نباش، دیگر نیا. رنج هایم را تمام کردم. برو.

فرزندم، تمشک، بوی غربت می دهد. چقدر دلتنگ بود و هست همیشه، این همه من از کجا می آید برای تحمل این دلتنگی ها؟ دوستانش هم.

چند وقت پیش نوشته بودم خسته ام از خستگی تو، خستگی او، این همه خستگی کجای زمین جا می شود؟

اصلن بوی غربت هم نه، بوی نا می دهد انگار، بوی عصیان نم زده، که به هیچش نمی آید، بوی آشفتگی تو بگو، آشفتگی رویاهایی که نه به ت ِ اش می ماند نه به میم نه به شین و نه به کاف اش. حس می کنم تا ثریا هم غریبانه کج می رود این فرزند غریبم!

ما هم رفتیم به گ* ، طعم دار از نوع عاشقی اش!

چه روزها بیارایم از این دوری.

مثل یک زخم عمیق که گوشت اضافی زده.

 باور کن هنوز هم درد دارد، تو را از دیگران شنیدن و اینگونه شنیدن. چشمهایشان تو را حقارت بخشید، و تو خود خواستی.

بزرگ بودی...بودی...دیگر نیستی در چشمهایمان.

آنقدر تلخ بود که در خواب از ناتواني مي گريستم، کاش زودتر بگذرد.

چهارسال ، شیرین و تلخ، زنده شد، شیخ و آبستن، ددت، سمیه، کینگ و تردید و گلناز، بیف استراگانف و رها که از چهارسال پیش بودید ... مرسی.

   لجام گسیخته اسبی را می ماند این دلتنگی، با کمی تعارف بیجا آنقدر بزرگ شد که، ره و رسم سفر بر انداختم از جهان!

کمی سال نو تزریق شود لطفاً

یادم باشد امشب را خوشحال بودم، و فردا را در انتظار.

    یادم همیشه باشد این روزهای خوب گاهی یا هیچ دیگر نخواهند بود.

           یادم باشد این روز ها را داشته ام.

خسته از خستگی تو، خسته از خستگی او و نه خسته از خود.